Hoop en hopeloosheid

Hoop en hopeloosheid

beeldmerk_gevuld_divers_33_rgb Wat als je je hopeloos voelt in de liefde? Kun je de hopeloosheid toelaten zo ver als je maar kan? Je eraan overgeven, toegeven dat je geen antwoord hebt, dat er misschien zelfs geen antwoord is? Op de diepste bodem van onze ziel ligt de schat begraven waar we allemaal naar op zoek (lijken te) zijn. Als je afdaalt in de diepte van jezelf, zo diep dat er geen licht meer te zien is, juist daar kun je iets opdiepen wat al je voorstellingsvermogen te boven gaat. Wanneer alle hoop vervlogen is, wanneer je toelaat dat er niets anders meer is dan volledige overgave, dan vlamt hoop op in je hart zonder dat je erom vroeg. Dan wordt je iets geschonken wat al die tijd binnen in je hart huisde. Iets zo rijk, zo warm, zo hoopvol dat er eigenlijk geen woorden voor zijn. 

Het leven lijden?!

Het leven lijden? Nee, liever niet! Het leven is toch niet om te lijden? Het is om te leiden. En om je te laten leiden, met de wendingen van het leven mee. Waarheen ze je ook brengen. Het leven is om te leiden èn geleid te worden.zvz-beeldmerk-girl-sitting-01

Het leven is in continue dialoog met jou. Het biedt je een situatie aan, jij antwoordt met je intenties en daadkracht. Een voorbeeld: als je je afspraak mist doordat er geen treinen rijden, kun je denken dat je onrecht wordt aangedaan. Als je veel spanning opdoet in het contact met anderen, kan de overtuiging ontstaan dat de wereld niet goed voor je is. Als je makkelijk geraakt wordt en daarbij emoties ervaart, voel je je op den duur misschien een labiel persoon.
Je kunt je laten leiden door de beperkingen in je leven. Of je kunt reageren vanuit een gevoel van tekort of gemis. Maar je wilt toch niet dat deze gevoelens van lijden de grond onder je bestaan worden? Je wilt toch niet dat opgedane pijn je zodanig klem zet, dat je je een speelbal voelt in je eigen leven? Want dat is echt niet de bedoeling van het leven!

Ik wens je toe dat je soms donkere blik verzacht en lichter wordt. Dat je door angst en onzekerheid heen je blik kan blijven wenden naar het licht. Dat je kunt gaan omarmen wat het leven je aan
mogelijkheden biedt. Want is het niet simpelweg zo dat ieder moment er een is om je te realiseren dat je je leven kan leiden of lijden? Werkelijk ieder moment. Dus ja: ook NU!

Waartoe dit inzicht kan leiden, ondervind ik vanaf september aan den lijve. Dankzij het ja-zeggen tegen mijn nieuwe meditatieruimte kan ik leiding gaan geven aan een fris en diepgaand deel van mezelf. Dat doet wat met me, ik voel me blijer, ontspannender en heb meer focus. Ik heb ZIN mijn vleugels uit te slaan! Dat zie je terug in een aantal nieuwe activiteiten. Ik hoop jullie daar of ergens anders
te ontmoeten.

Onverschilligheid

beeldmerk_gevuld_divers_35_rgbIs onverschilligheid de keerzijde van het ongebreidelde individualisme wat in onze dagen hoogtij viert? Wat gebeurt er als je je aandacht alleen op het zelf richt? Zonder daarin geoefend te worden in onderscheid maken tussen wat je denkt dat je bent en de directe ervaring van je zelf? Tussen identiteit en ware zelf. Tussen je kleine zelf (ego) en het grote zelf. Tussen het bouwwerk wat je van, over en met jezelf gebouwd hebt, en tussen de klare heldere eenduidige ervaring van jezelf.

Als we niet opletten kan onverschilligheid als een sluipmoordenaar zijn voor empathie en compassie met jezelf en anderen. Onverschilligheid ligt altijd op de loer. Het dringt onzichtbaar binnen, makkelijk om aan toe te geven. Het verlamt je niet zoals angst, het genereert geen spanning waar je lichaam en hoofd last van krijgt. Nee, eerder werkt het als een langzaam vergif. Geef je je eraan over, dan zal je empathie, je gevoeligheid, je medemenselijkheid een langzame dood krijgen.

 

undeniable presence

beeldmerk_gevuld_divers_20_rgbEen gedicht over de stap nemen, de sprong wagen en je overgeven aan een allesvullende aanwezigheid die jij en ik heet. Het gaat niet over God of over energetisch werk. Deze onmiskenbare aanwezigheid in jezelf is wat je in meditatie diepgaand kunt gaan ervaren. Ook daarbuiten natuurlijk, in het sporten, als je je neus in geurende bloem steekt of je geliefde een zoen geeft. In alles!
Meditatie vormt voor mij een weg waarop ik me kan bevrijden van dat wat me niet aanwezig maakt. Ik ben zo gepassioneerd om juist vanuit die aanwezigheid jou te leren kennen. Als je maar een klein beetje zin hebt om de sprong te wagen….

 


undeniable presence

somebody has to take the first step
take the leap
dive into the unknown
lift up the veil
of what is unborn yet always present

it is not a question of dare, courage or faithbeeldmerk_gevuld_divers_21_rgb
it is beyond human frailty
once connected to the heart essence of being
there is no stepping forward or backward
there is only this

undeniable presence
looking into the mirrorlike surface
eyes reflecting the vastness of skylike mind
is it a question of choice?
or is it just this stream of endlessness
this forever soothing pace of neverending-ness

can I take the leap?
forget the holding onto borders, ridges, rules
forget the stories, the safety of staying-in
can I breath through this confinement?

beeldmerk_gevuld_divers_14_rgbI know I am limitless, spacious beyond imagination
nothing is needed to realize
this nothingness

is there
breathe and it reveals itself

breathe

the reward is a firm expanding of self

a silent softness
a sweet knowing beyond knowledge

I took the leap

my heart bears the smile
my lips form the sweetness
my eyes reflect the ocean
this is who i am
undeniable presence
revealing itself in every breath

laura jonker 2016

De traan die bevrijdt

beeldmerk_gevuld_divers_32_rgbEen kort verhaal dat ik in 2005 schreef na aanleiding van een meditatie. Wanneer je pijn, verdriet, woede, kortom het menselijk lijden toestaat in je eigen hart, kan dit je diepgaand bevrijden, niet slechts voor eenmaal, maar voorgoed. Daar ligt het begin van mededogen voor je eigen bestaan en dat van alle andere levende wezens.

Het was paasmorgen, een grijze zondagmorgen. Haar vriendinnen waren al vroeg op, zij ook, maar ze had nooit zo’n behoefte om op dit vroege uur uitgebreid te gaan kletsen. Ze zei dat ze ging mediteren op het balkon. Het was buiten nog koud. Ze legde kussens neer, zodat haar billen niet de koude betonnen vloer van het balkon raakten. De slaapzak sloeg ze om zich heen. Hehe! Even rust. “Paasmorgen”, dacht ze. En meteen kwam het woordje “lijden” erachter aan. Wat dat was wist ze nog steeds niet. Lijden. Ze dacht dat ze instinctief wist wat het betekende, maar zeker hierover was ze niet. Ze dacht ook dat ze zelf vaak gevoelens van lijden voelde. Dat was, en dat wist ze wel zeker, niet hetzelfde als lijden, ze vond niet dat ze leed. Ze voelde alleen soms gevoelens van lijden. Nu ze zo stil zat, een deur verder dan haar vriendinnen, midden in een vreemde stad, op een koud balkon, kwamen deze gevoelens opnieuw op. Heel makkelijk ging dat, het gevoel was bijna altijd latent aanwezig. Het verborg zich vlak onder haar huid.Ze ging zitten en opende haar hart. Ze opende haar hart en bad dat ze de betekenis van lijden kon opdiepen uit deze ervaring.

Haar gebed werd ingewilligd. In haar hart ontstond een traan. Het lijden van de gehele mensheid kwam bij elkaar in deze traan. Ontelbare gezichten verwrongen van pijn, angst, verdriet, woede werden weerspiegeld in de traan. Zoveel menselijkheid in een enkele druppel. De traan vloeide in haar hart. Hij zwom er rond maar wilde dolgraag het daglicht zien. De traan wilde gelaten worden, zoals men een schip te water laat. De traan wilde gehuild worden. Opnieuw werd haar gebed verhoord. Haar hart liet de traan vrij. Zij voelde de zachte beklemming van verwrongen gezichten in haar binnenste, beklemming van lijden wat bevrijd wil worden. Het lijden van de mensheid rolde over haar wang en spatte uiteen op haar benen. Ze had het lijden van de mensheid in die enkele traan mogen voelen en kunnen bevrijden. Zo werd zij zelf ook bevrijd op deze grijze paasmorgen.

Mediteren dient geen enkel doel

Mediteren dient geen enkel doel

Juist dit doelloze aspect van meditatie vind ik in onze tijd een ware verademing. De maatschappij lijkt doortrokken van doelgericht denken, het behalen van targets en het kwantificeren van ervaringen. Daarvan kunnen je hart en hoofd behoorlijk op hol slaan. In de meditatiezaal kun je een moment beleven waarin alle doelen weg mogen vallen. Je betreedt een lege, vrije ruimte waarin je volkomen doelloos jezelf mag zijn. Meditatie dient geen doel anders dan jezelf ontmoeten zoals je bent.

De kracht van meditatie zit in het feit dat je het leven neemt zoals het komt. Als je daar in geoefend raakt, merk je dat er grappig genoeg niets effectiever is dan dat. Meditatie nodigt de geest uit voorbij het automatische denken, reageren en voelen. Er wordt geoefend om het bewustzijn te laten rusten bij aanwezige gedachten en gevoelens, zonder daarbij enig doel na te streven. Dat het wel degelijk doeltreffend werkt, blijkt uit toenemende berichtgeving over meditatie in de media. Mediteren vermindert stress, verhoogt het gelukshormoon serotonine en vergroot de emotionele regulatie. Bij depressie werkt het net zo effectief als antidepressiva.

Zo gauw je probeert effecten na te streven in je meditatie verdwijnen ze als sneeuw voor de zon. Als je dan blijft zitten op je meditatiekussentje met “lege” handen, kun je de rijkdom gaan ervaren die er al die tijd al was, wachtend om door jou ontdekt te worden!

X